Pazartesi, Ekim 06, 2008

Düşsel Varlıklar: Ben

(Lat. Ego, Kurdi. Ez): Kendisine en çok başvurduğumuz yabancı kişi. Proust'un kendisini Hamlet'e hayran bırakan ve Hamlet'in de başına bela olan muamma. Çoğunlukla dilbilgisel açıdan birinci tekil şahıs olarak bilinen, herkesin kendisinin dışında olup dışarıda da olmayan düşsel varlık. Ben, aslında kendilikte bir tutunma işlevi gören kendini büyük oranda bedenin kendisini bilmesi için kullandığı bir aynadır. Özellikle de yalnız olmayan kişidir Ben. Toplumsal alanda birey denilen şeyin toplumla girdiği ölümcül ilişkilerde bütünlüğünü onun yoluyla sağladığı kişisiz biridir. Modern Toplumlarda Ben özellikle bir kıyafet işlevi görür, dışarıya çıkıldığında; birinin karşısına, veya aynanın karşısına çıkıldığında görülmemizi sağlayan fazladır. O olmadan Ben olamadığımız, çoğunlukla yabancı bakışın egemenliğinde ortaya çıkan hem bir koruyucu hem de işbirlikçidir. Bu yüzden kıyafet gibi hem birarada tutar hem de çırılçıplak bırakır. Ben cinsiyetsiz olduğundan kuşaktan kuşağa üreyip çoğalan veya ölen bir varlık değildir. Kişiyi, cinsiyeti, insanı da aşmış bir Kavramdır. En çok da dünya karardığında ortaya çıkar, ancak hiç kimse görmez onu çünkü herkesin kendine çekildiği anlarda belirir. Herkesin bir Beni olduğu konusunda uzlaşılmış olsa bile, Ben bir çatışma ve bir bilmeme alanı olmasından ayrı olarak Bensiz bir varoluşa sahiptir. Ben denilen varlık, Benimle aramda bir yerde kendi uzamındadır, ve bu uzam hiçbir dışarıyla ilişkisi olmadığından herhangi bir varoluşsal niteliği yoktur. Yine de "Ben ben değilim, benimdir." Ben kesinlikle modern ve kültürel bir hayvan olarak Psikolojik bir yaratıktır. Düşünme tarihinde, onlarca farklı adla incelenmesine rağmen Ben, en gösterişli zamanında, yani Ecce Homo'sunda Nietzsche'nin, "beni işitmediler, görmediler bile" dediği dönemde bile oraya i-d'ilmiştir. İşte orada Freud'un eline düşen Ben, gerçekte her zaman oradaki işarete, işaretler sistemine maruz kalmış (İşte Ben, İşte İnsan, İşte Homo, İşte [ ], İşte vb) olandır. Bu yüzden Ben her zaman için işaretin ucundaki şeydir. Bilinebilecek bir varlık olmadığından Ben orada olmadığımda ortaya çıkan kendi Benidir O. Her şey söylendiğinde bile Ben bir yabancı olarak içe-sürülü-kalır.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

"Words Words Words" (Hamlet)