Çarşamba, Eylül 07, 2011

Komünist Bir Etik’in ilk üç unsuru şunlardır:

…/ Antoni Negri

…1) Devlete karşı isyan, 2) ortak militanlık ve 3) kurumların üretimi. Açıktır ki iki temel tutku bunların içinden geçer: Doğal muhtaçlık ve ekonomik yoksulluğun itkisiyle sermayenin idaresinden özgürleşmiş bir emek ve bilim iktidarına yönelen tutku; yalnızlığın reddinden ortak varlığın siyasi kuruluşuna giden aşk tutkusu (bekleneceği üzere din, burjuva estetiği ve bütün Nev Age ideolojileri bu tutkuları ıslah etmeye, gizemli hale getirmeye ve etkisizleştirmeye çalışır). Bir araya gelerek, direnişler ve örgütlenmede ortak birarada varoluşun yeni biçimlerini geliştirmeye çalışarak komünizmin kurucu iktidarı icat olunur. Bu kurucu iktidar kavramının, sermaye ve onun devletinin örgütlediği anayasal yapılarla bir ilgisi yoktur. Bu noktada, bir yanda işgücünün kudreti (potenza), çokluğun icadı ve proletaryanın kurucu ifadesi; diğer yanda kapitalist iktidar, burjuvazinin disipline edici küstahlığı ve devletin baskıcı hizmeti bulunmaktadır ve bunlar birbirlerinin aynı değildir. Komünizmin kurucu etiği çok daha derinlere indiğinden ve tarihsel yeniden üretimin biyo-politik boyutuna yatırımda bulunduğundan, tarihsel varlık sınıf mücadelesini ortaya çıkarırken, artık çağımızın belirlenimlerinin içine, bütün bir biyo-politik dispositifler dizisinin üstüne yayılacaktır. Burada komünist etik, yoksulların kudretinin (potenza); aşk, eşitlik ve dayanışmaya duyulan ortak arzunun cömert ve yaratıcı dile gelişi olarak belirirken hayatla (ve ölümle) ilgili büyük meselelerle temas eder ve büyük bir haysiyetin karakterini üstlenir.

Bir “kullanım değeri” pratiği fikrinin yeniden belirlediği noktaya gelmiş bulunuyoruz. Bu kullanım değeri artık mücadelelerle yapılan tarihin dışında değil, içindedir. Artık doğanın bir yadigârı ya da varsayılan bir kökenin yansıması olmadığı gibi zamanda bir an ya da algıda bir olay da değildir; bir ifadedir, bir dildir, bir pratiktir.

Son olarak, hiçbir şekilde bir kimlik, bir evrensele giriş noktası olarak benimsenen somut bir karakter üzerindeki bir yansıma değildir. Bir karışımdır; ortak varlık, çok boyutlu, melez ve katışık bir yapıdır; bizden önceki karanlık asırlarda kimlik olarak bilinen her şeyin aşılmasıdır. Bu etikten ortaya çıkan insan, çok renkli bir Orfeus’tur; tarihin bize kökenden ziyade zenginlik, sefaletten ziyade gerçekleşecek-arzu olarak iade ettiği bir yoksulluktur. Bu, yeni kullanım değeridir: ortak varlık. Varoluşumuzun bir dizi ortak koşulu haber veriyor; onları kapitalist yabancılaşmanın elinden, devletin hükmünden kurtarmaya çalışarak özgürleşmeyi istiyoruz. Kullanım değeri, emeğin teknik bileşiminin yeni kazanılmış biçimidir; bunun yanı sıra tarihte dünyanın kuruluşu pratiklerinin temelinde yatan ortak siyasi dispositiftir. Yeni kullanım değeri, mücadelenin örgütlenmesine, kapitalist komuta ve sömürüyü yıkacak güçlere yeni yollar açan ortaklığın bu dispositiflerinde yatmaktadır.

Antoni Negri, Komünizm: Kavram ve Pratik Üzerine Bazı Düşünceler;

“Bir İdea Olarak Komünizm”, içinde; Ayrıntı.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

"Words Words Words" (Hamlet)