Salı, Temmuz 16, 2013

tahakküm edenlerin komünist, tahakküm edilenlerin kapitalist...

Aynı ölçüt Aristoteles’te aynı seçimi doğurur. Ama akıl yürütme biçimi tam tersidir. Zanaatçılar aslında demokrasinin yıkımıdırlar – çok fazla boş zamana sahip oldukları için. Sokaklarda a-ya da agora’da sürtecek kadar bol zamanları vardır. Böylece bütün meclislere katılabilirler ve gelişigüzel her işe burunlarını sokabilirler. Buna karşı, köylülerin demokrasisi en iyi demokrasi, yani en az kötü demokrasi olacaktır. Köylüler tarlalarda alıkonulmuşlardır, meclis çok uzaktır. Oraya varacak ve erklerini kullanacak zamanları yoktur. Bu sayede işler daha iyi gider. Çünkü eğer meclise gitselerdi hatırı sayılır biricik boş zamana, yani düşünmek için gereken boş zamana sahip olmayan adamlar gibi davranırlardı. En az kötü demokrasi onlarınki olacaktır: demokratların erklerini uygulayacak zamana sahip olmadıkları demokrasi. Ama aynı sebeplerden dolayı da, iyi yönetilen bir Devlet’te yerleri yoktur. 

...

Argüman değişime uğrar. Kunduracıdan iyi savaşçı olmamasının nedeni, öncelikle iyi bir aşık oyuncusu olamamasıdır. Göründüğü kadar yersiz değildir bu argüman. Zira aşık oyuncusu ile savaşçı, dülgere ya da kunduracıya verilmeyen bir ayrıcalığı paylaşırlar: fazladan birer çocukturlar. Aşık oyuncusu bize savaşçının yalnızca lüks ve av merakı yüzünden gerekli olduğunu hatırlatır. Bu arada gelişmenin mantığını da gösterir. Şehirde diğerlerinden daha önemli “işlerin” ortaya çıkması, görevler ve erdemler hiyerarşisi olarak adaletin mümkün olması için, bu fazlalık avı, yalnızca kendi işini yapma ilkesinin bu ihlali gerekmiştir.

...

Komünizm sınıfsız toplumdaki kardeşlik değil, emek ve mülkiyetin mantığından ideal olarak sıyrılmış bir sınıf tahakkümünün yarattığı disiplindir. Felsefenin bu dört köşeli dairesi esasen kolayca formüle edilebilir: Şehrin iyi örgütlenmiş olması için, tahakküm edenlerin komünist, tahakküm edilenlerin kapitalist olması gerekli ve yeterlidir. 

...

Zira devrimci eylemi tehdit eden temel risk, mücadeleyi kaybetmek veya mücadele sırasında ölmek değildir. Komedidir. Hegel bunu diyalektik alanında iyi göstermiştir: Gülünç öldürür. Lucianus’un hicivleri Grek tanrılarını mezara götürmüştü. Modern devrim ise ona aktör olarak hizmet eden komedyenlerin içeriden saldırısına uğrar. 


Jacques Ranciere

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

"Words Words Words" (Hamlet)